شوشترندا

صدایی که سالهاست گوش تاریخ را می نوازد و تاریخ با افتخار می شنودوراه را باز می یابد

 
فیلم خروس
نویسنده : ع - سوارنژاد - ساعت ٩:٢٤ ‎ق.ظ روز یکشنبه ۱٢ دی ۱۳۸٩
 

در سال 1351 فیلمی در شوشترتوسط شاپور قریب ساخته شد بنام خروس با شرکت سعید راد و داود رشیدی و.... این فیلم روایت و داستان مناسبی نداشت اما آنچه که می توان به آن اشاره کرد و اکنون به همین دلیل فیلم ویدیویی آن در شوشتر دست بدست می گردد و هنگام نمایشش همه سکوت را بر می گزینند و غرق تصویر می شوند!توجه به میراث فرهنگی و آثار باستانی و پیشینه تاریخی شوشتر است .

میدان عبدالله بانو که محل مبارزه خروس بازان در این فیلم است با تعبیه اماکنی مثل قهوه خانه مشتی و سکوی جدال خروسها دیدنی و لذت بصری خاصی داشت و اکنون اثری از آن یافت نمی شود و حمله مدرنیسم و ساخت و سازهای جدید و ایجاد خیابان برای حل مشکل ترافیک!!ساختار میدان و بافت قدیم را برهم زده است هر چند گره ای از ترافیک کور شوشتر را این خیابان حل نکرد! .نمایش زیبایی و هوشمندی معماران در آن میدان کاملا" عیان بود البته مخالفتی با عمران و آبادانی و بکارگیری شیوه های نو در ساختمان و استفاده بهینه از امکانات ندارم اما اعتقاد دارم باید خودمان باشیم و در هر زمان به خودمان و فردایمان بیندیشیم و علم و تکنولوژی وصنعت را در خدمت فرهنگ بگیریم .

امامزاده عبدالله شوشتر که بارها هنر پیشه نقش اول فیلم به زیارت آنجا می رود و با نمایش پلانهایی از قبرستان سابق و ورودی قدیمی امامزاده و ضریح آن مخاطب را متوجه یک اثر فاخر در شوشتر می نماید حتی فرشهای موجود در امامزاده که بارها گامهای بازیگران را روی آنها نمایش می دهد جلوه ای از هنر و هنر مندی مردم را بخوبی آشکار می سازد  

محل سکونت و زندگی آدمای فیلم خانه های قدیمی با طاقهای هشتی و طاقچه های بلند و ایوان و پله خشتی انتخاب شده بود و نوع پوشش آنها متناسب با فرهنگ ایرانی و ریشه در تاریخ بومی داشت و این انتخابها با اصل داستان شاید همخوانی نداشتند اما یک پیام می دادند که این فیلم ایرانی ست و ایران سرزمینی زیباست و با تکیه بر غنای این فرهنگ پیام را القا می نمودند که البته پذیرفتنی تر بود و امروزیها می توانند به این معماری که متعلق به ابا و اجدادشان است ببالند  .

امروزدر عمده و بخش قالب نمایش و تهیه فیلم توجهی به این امر نمی گردد و تکیه بر هویت تاریخی و فرهنگ دینی بسیار کمرنگ است  کارگردان تلاش دارد بهترین نوع خودرو،شیکترین ساختمان جدید بدون توجه به معماری ایرانی - اسلامی،مردان و زنان و پسران و دختران بزک کرده با پوششی که تعلق به فرهنگ این سرزمین ندارند ،سوژه هایی مدرن و روابطی بدون ریشه در این سرزمین را مد نظر قرار دهند تا به این شکل گیشه را در خدمت گیرند و سودی برد وبه فردای این سرزمین نمی اندیشند .بر دست اندرکاران سینما و متولیان امور فرهنگی  لازم است به میراث فرهنگی در هنرهای تصویری و بصری که تاثیر گذاریشان بر مخاطبان غیر قابل انکار است  توجه جدی نمایند که خودباوری و پیشرفت و شکوفایی و خلاقیت و قدرشناسی و سپاس از نعمتها را به ارمغان دارد و جامعه آینده با بحران هویت مواجه نخواهد شد قطعا" اگر ذائقه ها را به این سمت بکشانیم هم گیشه خواهد بود و هم فردا و هم مادران پیر تمدن این سرزمین دستهای محبت را احساس می کنند و آغوش را برای مهربانی و پرورش کودکان فرداساز می گشایند.

میدان عبدالله بانو واقعا" زیبا بود ،هنوز هم زیباست اگر............!!!!! ایران زیباییهای بسیاری در خود دارد چشمها را به زیبایی عادت دهیم.اینجا ایران است جمهوری اسلامی ایران و شوشتر از کهن شهرهای آن است .